KING CHARLES SPANIEL

RYS HISTORYCZNY

W obecnej postaci pies tej rasy był znany od połowy XIX wieku. Rasa ta znalazła uznanie wśród takich osobistości jak: Karol I i II, którzy przyczynili się do rozpropagowania tej rasy jak i rasy blisko spokrewnionej Cavalier King Charles Spaniela.

Jest to żywy, delikatny, przymilny piesek. W domu i na spacerze skupia uwagę na Panu , jest bardzo przywiązany do rodziny - bardzo lubi spać na kolanach właściciela. Wymaga dużo miłości u uwagi -zaczepia łapką żeby wziąć go na ręce, jest typowym psem do towarzystwa. Mniej skłonny do figlów niż cavalier. Na spacerze nie będzie podbiegał do każdego kogo napotka, starannie wybierze sobie partnera do gonitwy. Ciągle czujnie obserwuje otoczenie. Chętnie uczestniczy w spacerach, uwielbia zimowe wycieczki w plener . Nie zna co to ukąszenie człowieka, jest przecież arystokratą i do takich zachowań się nie zniży. Jest bardzo inteligentny, szybko rozumie co od niego chcecie, jego wychowanie wymaga konsekwentnego postępowania. Potrzebuje w wychowaniu miłości, spokoju człowieka i otoczenia. Jest bardzo wrażliwy, w żadnym przypadku nic z nim nie róbcie krzykiem wściekłością, bo się zrazi, a jest bardzo pamiętliwy (nie to co Cavalier).
Jest bardzo dobrym psem dla ludzi starszych, którzy zostali sami dlatego, że dzieci ,,wyfrunęły” z gniazda życia biegiem. Jest niezmiernie wierny i czuły, wpatrzony w swojego pana, nie odstępuje go na krok. Przytulny, pieszczotliwy. Przyjaciel na pogodę i niepogodę.
Regularnie należy kontrolować stan wrażliwych oczu (tendencje do obfitego łzawienia) i uszu. Wymaga cotygodniowego czesania.

MALTAŃCZYK

RYS HISTORYCZNY

Jedna z najstarszych ras świata. Dokładne jej pochodzenie nie jest znane ale wiadomo, że były już znane w starożytnym Egipcie, Rzymie i Grecji. Kwestia nazwy tej rasy nigdy nie była jednoznaczna. Rasa ta pochodzi z wyspy Meledy (Kalimachos w 230 p.n.e. pisał o niej jako o wyspie Melitaeus), znajdującej się na Morzu Śródziemnym, a uznanej mylnie za Maltę. Według Strabo jednak psy te w starożytności zamieszkiwały Maltę, która kiedyś nazywała się Melita.

Maltańczyki to niezwykle inteligentne, towarzyskie pieski, są czujne, ale jak każdy pies, dobrze wychowane nie szczekają niepotrzebnie… Są przyjacielskie, oddane bez reszty swojemu właścicielowi, bardzo się przywiązują i niestety nie znoszą rozstań. Wola podążać krok w krok za swoim właścicielem niż być tak gdzie go nie ma. Łatwo jednak rozpieścić takiego pieska. Trzeba zdawać sobie sprawę, że ten malutki pies to przede wszystkim pies! Nie należy mu pozwalać na wszystko bo stanie się rozkapryszony. Nie należy również dawać zbyt wielu łakoci… to trudne, szczególnie jak widzimy wpatrujące się w nas te śliczne, czarne jak węgielki, oczka…
Maltańczyk chce przede wszystkim być ze „swoją” rodziną. Nic go tak nie smuci jak bycie samemu. Wakacje u rodziny czy krewnych będą dla niego zbyt trudne do zniesienia, będzie tęsknił. Samotność podważa jego poczucie bezpieczeństwa.
Z jednej strony maltańczyki to spokojne, czułe i oddane właścicielowi psy a z drugiej rozpiera je energia! Biegają za piłką, aportują patyki… potrzebują ruchu na świeżym powietrzu, ale ze swoim ukochanym panem. W domu potrzebują swojego kącika, gdzie będą mogły się ukryć, odetchnąć, ale też takiego gdzie będą mogły powygłupiać się na całego.
Maltańczyk ze względu na swe rozmiary nie nadaje się na psa stróżującego, nikt przecież nie przestraszy się takiego małego, puchatego pieska, ale można być pewnym, że ten mały piesek zrobi wszystko co w jego mocy aby ostrzec pana przed zagrożeniem, aby powstrzymać nieproszonych gości – czyli będzie szczekał tak głośno jak potrafi.
Jeśli chodzi o dzieci to maltańczykom one zupełnie nie przeszkadzają. Maltańczyki z reguły lubią dzieci, są idealnymi partnerami do zabaw, jednak trzeba uważać i czuwać nad takimi harcami, żeby małe dzieci nie zrobiły psu krzywdy, oraz żeby nie przekroczyły granicy dobrej zabawy, gdyż ten mały, delikatny piesek może wtedy w brew pozorom ugryźć.

CHOW CHOW

RYS HISTORYCZNY

Rasa chow-chow jest pochodzenia Chińskiego, znana jest już od ponad 2000 lat, ale została opisana dopiero w 1903 roku przez American Kennel Club. Rasa ta kiedyś była używana do polowań na wilki, gdyż chow-chow’y mają długo sierść około 10 cm, posiadają również grubą skórę około 3-4 mm, a do tego są bardzo zawzięte. Ze względu na ich wytrzymałość, siłę i odporność na trudne warunki pogodowe wykorzystywano je również jako środek transportu w górach Tybetu.

Spokojny, pełen godności i powagi i bardzo inteligentny pies, którego bardzo trudno wyprowadzić z równowagi. Niezależność i nieco kocia natura Chow Chowów sprawia, że trudno poddają się tresurze i bardzo niechętnie wypełniają polecenia. Do ich prowadzenia potrzebny jest doświadczony i stanowczy hodowca. Psy tej rasy są w stanie zaakceptować tylko jednego pana, któremu okazują czułość i oddanie. Chow Chow jest psem o dominującym charakterze. Dąży do podporządkowania sobie domowników i innych zwierząt. Wobec obcych zachowuje dystans i nieufność. Przyjazne wobec innych zwierząt, Chow Chowy nie zawsze są przez nie akceptowane ze względu na swoje specyficzne sapanie, które bywa traktowane jak przejaw agresji.
Psy kąpie się 2-3 razy do roku, ale nie wydają przykrego zapachu, są pozbawione tzw. 'psiej woni'. Należy czesać pieski 3-4 razy w tygodniu.


Choroby:
•Choroby skóry
•Entropion – podwinięcie powieki do wnętrza oka
•Dysplazja stawów

JACK RUSSELL TERRIER

Jedna z ras psów należąca do grupy terierów w sekcji teriery krótkonożne.

RYS HISTORYCZNY

Charakteryzują się odwagą, przydatną w poszukiwaniu zwierząt, które można wypłoszyć z nor. Zacięte w polowaniu, szczególnie w grupie (potrafią nawet powalić dzika). W Irlandii często używane na wsi do tępienia szczurów i pilnowania obejścia (są bardzo czujne). Właśnie w Irlandii rozgrywane są co roku zawody Jack Russeli w łapaniu szczurów w stodołach.

Pies ten słynie z przyjaznego usposobienia w stosunku do ludzi. Niestety bywa nieusłuchany. po Kiedy dostaje jakieś zadanie, realizuje je z zapalczywością. Atrakcją jest dla niego pościg za szybko poruszającym się celem. Najlepiej małą piłka lub freesbee.
Niestety piesek nie nadaje się do trzymania go z innymi zwierzętami (głównie psami), ponieważ potrafi być w stosunku do nich agresywny. Jego utrzymanie jest dość proste, jedynie trzeba wiedzieć, że mocno gubi sierść.
Właściciel domów z grodem musza jednak pamiętać, iż rasa ta ma w genach prowadzenie "robót ziemnych". Dlatego jeśli nie chcesz aby Twój ogród wyglądał jak krajobraz księżycowy musisz przedsięwziąć odpowiednie kroki ochraniający Twoje rabaty kwiatowe. Ze względu na niewielkie gabaryty nie można mówić o charakterze obronnym tego psa, jednakże swoim intensywnym szczekaniem potrafi skutecznie odstraszyć nieproszonego gościa.
Nadaje się do dla rodzin posiadających starsze dzieci :)

CHICHUACHUA

Jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji Chihuahua. Istnieją dwie odmiany tej rasy: chihuahua krótkowłosy i chihuahua długowłosy.



Rasa ta swą popularność zyskała głównie wśród gwiazd. Znana jest m.in. z filmu Legalna Blondynka.

HISTORIA RASY

Rasa ta to potomkowie starożytnych, podobnych, ale nieco większych psów żyjących na dworach azteckich władców, znanych jako Techichi. Najstarsza rasa w Ameryce Północnej. Nazwa tej rasy psów pochodzi od miejscowości i stanu w Meksyku.
Odważne, inteligentne, nieco nerwowe; potrafią być uparte i wesołe. Przywiązują się do jednego właściciela, tolerancyjne wobec innych zwierząt w domu. Nie nadają się do pozostawienia bez nadzoru z małymi dziećmi. Zazwyczaj nie są szkolone, co jest błędem - jako chętny i pojętny uczeń chihuahua bardzo dobrze sprawdza się w szkoleniu, sprawiającym mu dużą przyjemność.

Choroby:
•Rozszczep podniebienia
•Wodogłowie
•Zwichnięcia rzepki
•Wady serca

Jest to piesek typowo do towarzystwa, ale nie toleruje ludzi których nie zna:)

PEKIŃCZYK

Pekińczyki były bardzo popularne w Polsce w czasach przedwojennych. Aktualnie ich popularność ponownie wzrosła ;]

RYS HISTORYCZNY
Pekińczyki zostały wyhodowane w Mandżurii. Rasa ta do połowy XIX wieku znana była wyłącznie w Chinach. W Europie pojawiła się ok. 1860 roku, kiedy oddziały brytyjskie zdobyły Pałac Letni w Pekinie podczas drugiej wojny opiumowej. Strażnikom cesarskim nakazano zabić wszystkie pekińczyki, by nie wpadły w ręce Brytyjczyków, pięć sztuk jednak ocalało i trafiły one do Anglii. Jednego z nich podarowano królowej Wiktorii, która ochrzciła go imieniem Looty (Łup). Pierwszego przedstawiciela tej rasy pokazano w Wielkiej Brytanii w 1893 r. W roku 1900 z królewskiej hodowli angielskiej psy te przekazano do Niemiec i Holandii,atakże do Ameryki.

Jak głosi legenda, psy te towarzyszyły Buddzie i w razie niebezpieczeństwa zamieniały się w lwy. Uważany za ucieleśnienie legendarnego pieska "Fu", który odpędzał złe duchy, pekińczyk czczony był przez Chińczyków jako półbóstwo - ludzie musieli składać mu pokłony, jego kradzież kara była śmiercią, a kiedy umierał cesarz w ofierze składano również jego pekińczyki, tak by również w życiu pozagrobowym mogły chronić zmarłego władcę. Przez wiele wieków rasa była trzymana i hodowana wyłącznie w cesarskim pałacu

Pekińczyki są psami niezależnymi i nieufnymi wobec obcych, choć są swojemu opiekunowi wiernie oddane. Lubią spokój i raczej nie nadają się dla hałaśliwych i energicznych dzieci. W kontaktach z większymi psami, zaatakowane, potrafią walczyć w swej obronie, zaliczane są do psów odważnych i walecznych.

Piesek potrzebuje dużej pielęgnacji ( należy go regularnie czesać), ponieważ bardzo linieje. Pekińczyk nie potrzebuje dużo ruchu więc nadaje się dla ludzi starszych i leniwych :)

Choroby:
•wypadanie gałki ocznej
•owrzodzenie rogówki
•wady rozwojowe serca i naczyń krwionośnych
•rozszczep podniebienia
•trudności z oddychaniem

SZNAUCER MINIATUROWY

HISTORIA RASY

Sznaucer miniaturowy pochodzi od małych psów o szorstkim owłosieniu, używanych do stróżowania przy gospodarstwach wiejskich południowych Niemiec i Szwajcarii już w XIX wieku. Wtedy jeszcze pies ten określany był jako szorstkowłosy pinczer karłowaty. Odznaczały się one dużą odwagą, czujnością i skutecznościa w tępieniu gryzoni. Początowo sznaucery miniaturowe i affenpinczery traktowane były jako jedna rasa. Jednak affenpinczer posiada cechy psa karłowatego, a sznaucer miniaturowy nie powinien ich mieć. Na jednej z wystaw kynolog Josef Berta odnalazł pewnego sznaucera miniaturowego i to właśnie on przyczynił się do oddzielenia tych ras.

Sznaucer miniaturowy ma charakter sznaucera średniego z piętnem temperamentu i zachowania małego psa. Mimo swojej wielkości, należy go traktować tak jak jego większych pobratymców. Psy tej rasy bardzo mocno przywiązują się do swojego właściciela. Inteligencja, pewność siebie, wytrwałość i czujna uwaga, czynią z niego doskonałego psa do towarzystwa i psa stróżującego. Może przebywać w ciasnych mieszkaniach.
Codzienna pielęgnacja nie należy do ciężkich, ponieważ należy tylko czesać brodę i łapy oraz umyć po jedzeniu brodę z wąsami.

Choroby:
•Choroby nerek
•Jaskra
•Problemy skórne

TE PSY NIE GUBIĄ WŁOSÓW. Należy jednak systematycznie chodzić z nimi do fryzjera (przynajmniej trzy razy w roku).
Polecam tą rasę ludziom inteligentnym, spokojnym i takim, którzy potrafią zrozumieć psa.